Większość filozofów uznaje dualistyczny podział człowieka na część materialną i część niematerialną. Niezależnie jak nazywają tą drugą (intelekt, umysł, rozum, dusza), zauważają jej działanie w świecie, chociażby poprzez skutki ludzkich czynów. Nawet behawioryzm nie negował istnienia zjawisk psychicznych a jedynie próbował materialistycznie osadzić ich źródło.
Jedną z podstawowych cech niematerialnej części człowieka jest dążenie do kontaktu z innymi ludźmi. Pomijając niewielką liczbę ascetów, mnichów czy też pustelników, większość społeczeństwa zawsze przebywa w jakimkolwiek kontakcie z innymi ludźmi. A nawet wymienieni wcześniej, byli w takim kontakcie przed podjęciem decyzji o odcięciu się od społeczeństwa. Ponadto, większość z nich nie rezygnuje z jakichkolwiek kontaktów w ogóle i całkowicie. W trakcie swoich odosobnionych medytacji kontaktują się przecież, w zależności od wyznawanych poglądów lub religii, z Bogiem, naturą lub inną istotą wyższą. Nawet, jeżeli byłby to jedynie kontakt jednostronny (np. kontemplacja piękna natury), jest to jednak jakiś rodzaj kontaktu.

Skoro zaś jedną z podstawowych cech niematerialnej części człowieka jest kontaktowanie się z innymi, ludzie wypracowują wiele różnych metod prowadzących do realizacji wspomnianego celu. Początkowo były to mowa, gesty, tańce. Wszystko bazowało na podstawowym rodzaju kontaktu pomiędzy ludźmi, kontakcie bezpośrednim. To dzięki bezpośrednim kontaktom nawiązywano znajomości, tworzono rodziny, budowano struktury państwowe a nawet wspólnie modlono się w świątyniach. Nie było zresztą innych możliwości.

Później, zaczęto stosować wynalazki techniczne, umożliwiające przesyłanie informacji na dalszą odległość. Umożliwiło to komunikowanie się z ludźmi nie tylko bezpośrednio, jak wcześniej, ale również zdalnie, poprzez jakiś nośnik techniczny. Poczynając od bębnów sygnałowych i sygnałów dymnych, poprzez telegraf i telefon a kończąc współcześnie na radiu, telewizji, telefonie i internecie wypracowywano coraz to nowe środki komunikacji. Nowsze środki techniczne umożliwiły już nie tylko na zwykłą komunikację, przekaz informacji, ale również na pośrednie kontakty z innymi ludźmi. Wynalazki techniczne rozwijają się nadal i na pewno z czasem pojawią się kolejne, jeszcze doskonalsze.

Drugą z podstawowych cech niematerialnej części człowieka, możliwą do realizacji właśnie dzięki wspomnianej wcześniej zdolności do kontaktu z innymi, jest konieczność łączenia się w grupy. Poczynając od narodzin aż do śmierci, człowiek zawsze znajduje się w jakiejś grupie a nawet wielu grupach społecznych. Początkowo, zaraz po urodzeniu jest to rodzina, później plemię, wioska, miasto, państwo a nawet krąg cywilizacyjny lub wyznawana religia. W tych wymienionych przypadkach człowiek zazwyczaj nie ma wyboru. To otoczenie i miejsce urodzenia decyduje w której z wymienionych grup początkowo znajduje się człowiek. Rodzimy się w określonej rodzinie, w określonym kręgu kulturowym, w określonym państwie, gdzie całe nasze otoczenie wyznaje określoną religię. Człowiek rodząc się staje się już uczestnikiem, członkiem określonych grup społecznych. Oczywiście uzyskując własną samoświadomość, zawsze istnieje możliwość zmiany tej zastanej przynależności, lecz chociażby z powodu presji środowiska, jest to bardzo trudne, często wręcz niemożliwe. Niektóre z tych grup wymagają od człowieka dostosowania się do panujących wewnątrz zwyczajów, uznania pewnej hierarchii lub też podporządkowania się określonemu wcześniej prawu stanowionemu. To właśnie grupy społeczne kształtują zachowania jednostek do nich przynależących, określają normy, wartości i cele.

Oprócz tych zastanych grup, w trakcie swojego życia człowiek dobrowolnie „zapisuje się” do kolejnych. Są to grupy rówieśnicze, towarzyskie, kółka zainteresowań czy też partie polityczne. Wszystkie one charakteryzują się pełną dobrowolnością przystąpienia oraz zazwyczaj, dobrowolnością oraz łatwością wystąpienia z grupy. To właśnie głównie w tych grupach następuje rozwój indywidualnych zdolności i umiejętności jednostki.
Jednak same grupy społeczne bez jednostek istnieć nie mogą. To właśnie ta jedna z podstawowych cech człowieka, dążenie do kontaktu z innymi, umożliwia trwanie grupy. Dzięki temu człowiek zapewnia sobie spokojne życie, przetrwanie tradycji, ciągłość państwa. Łatwiej żyje się w grupie niż w osamotnieniu i to nie tylko ze względu na zaspokojenie potrzeby do kontaktów, ale również ze względów praktycznych. Zbudowanie domu jednemu człowiekowi zajmie rok, grupie ludzi miesiąc. Ponadto, życie w grupie znacznie ułatwia wymianę doświadczeń. Grupa zawsze będzie w posiadaniu znacznej większej ich ilości niż jednostka, więc więcej wiedzy i umiejętności można zdobyć przynależąc do jakiejś grupy ludzi o podobnych zainteresowaniach.
W tej pracy chciałbym przeanalizować wpływ nowych technologii, ze szczególnym uwzględnieniem Internetu, na współczesnego człowieka, na grupy ludzkie oraz całą cywilizację ludzką. Chciałbym też spróbować odpowiedzieć na trzy pytania. Czy to dobrze, że człowiek wykorzystuje współczesną technologię do kontaktów z innymi? Jak zmieniają się stosunki międzyludzkie pod wpływem nowych technologii? Czy grozi nam rozpad tradycyjnych społeczności na rzecz stechnicyzowanego indywidualizmu, a może wręcz typowego atomizmu?